4 minuten lezen

 

In korte interviews vertellen VVAO-vrouwen de komende weken hun verhaal. Allemaal hebben zij te maken met (de gevolgen van) de coronacrisis. Hoe? Dat lees je in onze serie VVAO-vrouwen in coronatijd. Marleen Leysen, VVAO Gooi- en Eemland, is beeldend kunstenaar en docent. In deel 8 van onze serie is het woord aan haar.

  

Marleen Leysen woont en werkt in het Gooi. Ze is beeldend kunstenaar en geeft daarnaast - als zelfstandig docent -  Spaans, Frans en Nederlands aan anderstaligen. In haar artistieke werk heeft zij zich de laatste jaren vooral toegelegd op tekenen. ‘Een potlood, een krijtje, een pen, het zijn verlengstukken van je hand, er zit niets tussen jou en de drager (meestal papier); dat is toch anders als je schildert. Begin vorig jaar ben ik begonnen met pentekeningen. Voor een perfectionist zoals ik, een moeilijke techniek. Je hebt een trefzekere hand nodig.’

 

Contact en verbinding 

Die technische uitdaging bevalt Marleen wel. ‘Ik ben steeds weer op zoek naar een nieuwe uitdaging. Nu is dat het samenbrengen van meerdere mensen in een tekening en dan vooral de interactie tussen hen laten zien. Mensen zijn altijd aanwezig in mijn werk, zelfs als ze niet op een werk voorkomen. Als het onderwerp bijvoorbeeld een dier is, gaat het mij toch om voor de mens herkenbare gevoelens; over het ‘afgesneden zijn’, het zoeken naar contact, naar echte verbinding. Elk portret is een zoektocht naar de ander en naar jezelf, een proces van erkenning en herkenning.’

 

Persoonlijke focus en rust 

Sinds half maart ziet de werkdag van Marleen er totaal anders uit. De geplande activiteiten, zoals de taallessen, zijn geannuleerd. Dat betekent dat zij zich nu volledig op haar beeldend werk kan concentreren. ‘Ik werk langer door, vaak tot middernacht. Ik heb meer focus en voel ook de rust die nu in de maatschappij en in mijn dorp is.’

 

Marleen Leysen, kunstenaar, VVAO-vrouwen in coronatijd - 8

Marleen Leysen aan het werk in haar atelier

 

Veel mensen missen in deze tijd het contact met vrienden en familie. Bij Marleen is dat anders. ‘Ik richt me nu zó op m’n beeldend werk dat ik alles wat daar niet mee te maken heeft, ervaar als een stoorzender.’

Ondanks haar verlangen naar afzondering, zoekt Marleen af en toe het contact met haar publiek en met vrienden en familie. ‘Ik bel vrienden of ik zoek ze op. Daarnaast maak ik foto’s van mijn werk om te delen met vrienden en vraag hen naar hun mening. Zo nu en dan zet ik een toepasselijke tekening op mijn FaceBook-artiestenpagina MarleenLeysenArtist om mensen die het moeilijk hebben een hart onder de riem te steken. En ik gebruik de tijd die ik nu heb om een instagram-account te starten. 

 

Drinkende mensen 

Sinds het begin van de coronatijd is er één terugkerend thema in haar werk: drinkende mensen. Marleen: ‘Eerst waren het alleen-drinkende mensen, maar de tekeningen worden hoe langer hoe uitbundiger en vrolijker. Of de keuze van dit thema te maken heeft met de lockdown? Ik weet het niet. Ik had - voor deze crisis uitbrak - al bedacht om juist groepen mensen te tekenen.’

Maar dat de mensen in haar tekeningen steeds uitbundiger en vrolijker worden, is volgens Marleen geen toeval. ‘Toen mijn dochter revalideerde na een zeer ernstig ongeluk, heb ik ervaren hoe je in je diepste misère juist de humor, vrolijkheid en schoonheid opzoekt. Je gaat in je werk meestal op zoek naar jezelf, naar de wereld waarin je leeft, maar als de ellende te indringend is, dan zoek je in je werk naar wat je in werkelijkheid niet hebt. Je werk als troost. Dus misschien zoek ik nu wel de gezelligheid in mijn werk op. Wie zal het zeggen…?’

 

 

In je diepste misère ga je op zoek naar humor, vrolijkheid en schoonheid.

 

 

Digitaal artistiek platform 

Wat Marleen wel mist, is een bruisend, artistiek klimaat, waarin ze met bevriende kunstenaars kan praten over wat hen beroepsmatig bezighoudt. Door het succes van de mastermindclub die ze met twee VVAO-vriendinnen noodgedwongen online opzette, ontstond het idee om iets dergelijks te doen met een groep kunstenaars.

 

Wat leer je? 

‘Ik denk dat elke kunstenaar ervaart hoe fijn het is om totaal afgezonderd te zijn van de wereld en je volledig op je werk te kunnen concentreren. Daarom zijn artist-in-residence-programma’s zo belangrijk. Ik heb eerder periodes gehad dat ik naast mijn werk op het atelier geen werk had. Toch was dat niet hetzelfde. Het gaat om het totaalpakket. Maar het is een utopische situatie, er moet namelijk geld in het laatje komen.’