4 minuten lezen

 

In korte interviews vertellen VVAO-vrouwen de komende weken hun verhaal. Allemaal hebben zij te maken met (de gevolgen van) de coronacrisis. Hoe? Dat lees je in onze serie VVAO-vrouwen in coronatijd. In deel 7 is Cindy Koopsen, VVAO Nijmegen, aan het woord. Zij begeleidt organisaties bij de inzet van vrijwilligers.

 

 

Met haar bedrijf Simpel en Duidelijk Advies begeleidt Cindy Koopsen, organisaties op het gebied van vrijwillige inzet. Onder haar klanten bevinden zich o.a. het Nederlandse Rode Kruis en Club Goud. Eind februari verscheen haar boek Vrijwilligers centraal - met minder moeite meer mensen binden.

 

Cindy Koopsen VVAO-vrouwen in coronatijd - 7

Cindy Koopsen

  

Corona mobiliseert vrijwilligers

‘Door mijn werk zie ik dagelijks wat mensen allemaal voor elkaar doen’, vertelt Cindy Koopsen. ‘En ook nu corona de wereld heeft veranderd, helpen en ondersteunen mensen elkaar. Dat vind ik geweldig. Formeel vrijwilligerswerk, dat binnen bestaande organisaties wordt gedaan, staat nu ‘on hold’. De spontane en informele hulp daarentegen is juist enorm toegenomen. Uit voorgaande rampen en crisissen weten we dat het heel normaal is dat mensen elkaar willen helpen. In een crisis is de nood heel zichtbaar, waardoor helpen makkelijker is. En vergis je niet: hulp bieden helpt mensen ook om hun eigen ongemak te verkleinen.'

'In deze lockdown popten er spontaan allerlei initiatieven op om boodschappen te doen voor ouderen. Terwijl er eigenlijk nauwelijks vraag naar dit soort hulp is’, constateert Cindy. ‘De meeste ouderen zien zichzelf namelijk helemaal niet als hulpbehoevend, zielig of eenzaam. Hun leven is niet echt veranderd door corona. Zij hadden voor deze tijd zelf al iets geregeld voor de zware boodschappen en andere knelpunten.’

 

Hulp bieden helpt mensen ook om hun eigen ongemak te verkleinen.

 

'Die anders zo actieve veertigers kwamen ineens thuis te zitten en waren heftig op zoek om iets te kunnen doen’, zegt Cindy. En oppert met lichte ironie het idee om oudere mensen te vragen om de veertigers, vijftigers en zestigers te bellen. ‘Om te voorkomen dat juist wij ons eenzaam en alleen voelen ten tijde van corona (en misschien zelfs ver daarna). Dan kunnen ze ons leren hoe om te gaan met deze nieuwe werkelijkheid, waarin onze maakbare wereld ineens niet zo maakbaar blijkt te zijn.’

 

Samen de vragen verhelderen

In haar dagelijks werk begeleidt Cindy organisaties bij het vinden, inzetten en omgaan met vrijwilligers. ‘Samenwerken met vrijwilligers is  een flinke uitdaging. Ik luister en vraag door en help ze zo alle informatie op een rij te zetten. Daarnaast maak ik me hard voor de belangen van de vrijwilligers. Die worden nogal eens over het hoofd gezien. Menig organisatie denkt voor in plaats van met haar vrijwilligers.’

 

Wat leer je?

Organisaties die geen vrijwilligers kunnen vinden en binden, moeten het anders gaan aanpakken, aldus Cindy. ‘Als deze crisis iets laat zien, dan is het dat er meer dan genoeg vrijwilligers zijn in Nederland. Dat is goed nieuws. Vervolgens moet je als organisatie je vrijwilligers serieus nemen, betrekken, waarderen en voor de juiste dingen inzetten. Op die manier ben je verzekerd van een trouwe groep vrijwilligers.’

En als het over haarzelf gaat? Als mensenmens mist Cindy nu vooral het onder de mensen zijn. ‘Het is net als met mijn zusje in Australië. Hoewel we elkaar heel vaak online spreken, blijft het moment dat je elkaar een knuffel kunt geven onbetaalbaar. Met mijn zusje ben ik het gewend, maar met de rest van mijn familie en vrienden voelt het online contact toch erg onwennig. Net als vele anderen voel ook ik me in deze tijd regelmatig eenzaam. Zelf in contact treden en eerlijk zijn over mijn gevoel levert me nu veel op.’ En, zegt ze tot slot met een knipoog: ‘Iedereen mag me vrijwillig een kaartje sturen, hoor; om mij een hart onder de riem te steken!’