4 minuten lezen

 

In korte interviews vertellen VVAO-vrouwen de komende weken hun verhaal. Allemaal hebben zij te maken met (de gevolgen van) de coronacrisis. Hoe? Dat lees je in onze serie VVAO-vrouwen in coronatijd. Solange Boasman, VVAO Zwolle, begeleidt mensen bij ingrijpende verliezen of veranderingen. In het 6e deel van onze serie vertelt zij over haar werk in deze coronatijd.

 

Solange: "Van huis uit ben ik onderwijskundige, met een vurige passie voor een leven lang leren. Deze fascinatie bracht me bij mijn dagelijks werk. Sinds zeven jaar begeleid ik professionals, op zoek naar persoonlijk leiderschap en richting in en buiten zichzelf, na ingrijpende verliezen. Bijvoorbeeld na impactvolle veranderingen als echtscheiding, verlies van een kind, partner of ouder. Mensen worden in een transitieproces heen en weer geslingerd tussen het verleden, het heden en de toekomst. Zo’n overgang in het leven heeft veel impact en kan ook verwarring geven en stress. Identiteitsvragen als  ‘wie ben ik?’ kunnen de kop op steken. Vaak vormt angst voor verlies een blokkade voor het vinden van een antwoord op deze belangrijke vraag. In coaching worden kandidaten zich bewust van de innerlijke vernieuwing. Ze leren hun verlies te integreren, nemen het heft van hun leven weer in handen en vergroten daarmee hun veerkracht, zodat ze op de werkvloer de stap kunnen maken van ‘wie ben ik?’, naar ‘hier ben ik!’ "

 

Solange Boasman rouw- en verlies counselingSolange Boasman, VVAO Zwolle

 

"Ik ontdekte de afgelopen jaren dat omgaan met verlies ook gaat over leven vanuit de verwachting ‘morgen dans ik weer!’ en ‘het komt weer goed’. ‘Deze periode gaat weer voorbij en er komt iets nieuws voor terug’. Hoop en vertrouwen koesteren geeft kracht om tegenspoed en onzekerheid te dragen. Een positieve mindset, is een belangrijke motor, wanneer je middenin een storm zit, het brengt je steeds opnieuw bij je levensvreugde."

 

Een hand op een arm

"Door de coronacrisis is mijn praktijk drastisch veranderd. Een groot deel van mijn cliënten heeft de coaching ‘op pauze gezet’. Ze wachten tot we weer fysiek contact kunnen hebben. Een ander deel grijpt deze periode juist aan om, met de afstand die er is, hun persoonlijke ontwikkeling centraal te stellen

We hebben online contact, via een beeldbelprogramma en dat gaat verrassend goed. Ik neem waar wat de cliënt doet en geef direct feedback. Wat ik mis is de mogelijkheid om een hand op de arm van mijn cliënt te leggen, wanneer emoties hoog op lopen. Tegelijkertijd herinnert deze setting me er ook aan dat de coachee zelf het stuk van ‘lijden’ door moet komen, ik ben erbij, dat wel en door het online contact ervaart de cliënt dat hij niet alleen is, dat geeft veerkracht."

 

Een positieve mindset is een belangrijke motor wanneer je middenin een storm zit; het brengt je steeds opnieuw bij je levensvreugde.

 

Zelfzorg is essentieel

"Ik merk dat cliënten aan het begin van de crisis overspoeld werden door de nieuwe taken die zowel thuis als op het werk ontstonden. Ze geven thuis les en moeten tegelijkertijd ook de nieuwe vaardigheden leren op het gebied van thuiswerken en beeldbellen. Of ze zijn alleen thuis met een jong kindje. Daardoor hebben ze weinig ruimte voor zelfzorg en voor online-coaching. En dat terwijl zelfzorg in crisistijd essentieel is om in het dagelijks leven vreugde te ervaren en om je veerkracht aan te spreken."

 

Laat de liefde maar stromen

"Ik ben geraakt door de saamhorigheid die overal voelbaar en zichtbaar is. Ik vind het hartverwarmend dat mensen muziek maken voor elkaar en op allerlei andere manier creatief worden om een brug te slaan tussen zichzelf en de ander, dwars door de quarantaine heen. Dat is verbinding en ik geloof dat we dat nodig hebben anno 2020, meer warmte en meer samen. Ik denk daarbij: laat de liefde maar stromen, juist nu, juist vandaag!”

 

Wat leer je?

"Deze coronacrisis raakt mij natuurlijk ook, ondanks en dankzij dat ik dagelijks te maken heb met verlies, verdriet en transitie. Doseren en het tempo van deze crisis integreren in mijn lijf vind ik een oefening. Ik leer bewust omgaan met mijn overlevingsmechanismen van extra ‘gas geven’ en ‘controle houden’. En ik leer te kiezen voor overgave aan de situatie en voor ‘een stapje minder’. In de vertraging vind ik mezelf opnieuw uit en ontstaat er ruimte om me opnieuw te verbinden met anderen. Ik zie oases in een wereld die nu soms op een woestijn lijkt. Die focus op het positieve wakkert bij mij levensenergie aan; onzekerheid en beperkingen gaan dan hand in hand met levensvreugde en zin!"