3 minuten lezen

 

Ria Lindeman is sinds 1982 lid van de VVAO, afdeling Utrecht. In haar werkzame leven was ze projectmanager Bedrijfsopleidingen en Interne communicatie bij een grote bank. In de VVAO vervulde ze diverse functies, zowel in de afdeling als op landelijk niveau. Ook was ze internationaal actief. Nu is zij lid van de redactie van MAAK! KENNIS. Ria Lindeman heeft ernstige COPD met astma. In dit laatste deel van de serie VVAO-vrouwen in coronatijd vertelt zij over haar, soms heftige ervaringen in deze coronatijd.

 

Ria Lindeman VVAO-vrouwen in coronatijd-11Ria Lindeman

 

In vliegende vaart naar de Spoedeisende Hulp

Ria Lindeman: ‘Daar lag ik dan weer, op de Spoedeisende Hulp van het ziekenhuis. Midden in de coronacrisis. Dat wilde ik nu juist vermijden! Een plotselinge, heftige aanval van benauwdheid die ik niet meer onder controle kreeg, maakte dat mijn partner Eric 112 moest bellen. Hij moest de alarmcentrale overtuigen dat een ambulance echt nodig was. Uiteindelijk kwam die, wel later dan normaal, omdat de medewerkers zich eerst moesten omkleden in beschermende kleding.

Ik ben chronisch longpatiënt (COPD met astma) en val daardoor in een risicogroep van corona. De symptomen van COPD (Chronic Obstructive Pulmonary Disease of Chronische Obstructieve Longziekte, een verzamelnaam voor chronische bronchitis en longemfyseem-red.) lijken erg op die van corona. Ik werd dan ook weggebracht vanwege een vermoedelijke longaanval maar met verdenking van corona.'

 

Wat een opluchting

‘Door de corona, mocht mijn partner niet mee naar het ziekenhuis. Daar aangekomen, moest ik wachten, net als de mensen in de andere ambulances. Het was er unheimisch rustig. Niets te zien van de hectiek die er gewoonlijk heerst. Er was ook een speciale controle waarbij o.a. mijn temperatuur werd opgenomen. Een van de pijn schreeuwende vrouw werd eerst naar binnen gebracht, een half uur later was ik aan de beurt en konden alle onderzoeken beginnen. Een daarvan was de coronatest. Na een paar uur waren de uitslagen bekend. Geen longontsteking gelukkig. Na 10 uur bleek ik eveneens negatief te testen op corona. Wat een opluchting …..’

 

Vrijwillige lockdown

‘Omdat ik tot een risicogroep behoor, ben ik erg voorzichtig en houd me strikt aan de RIVM-regels. Ik ben meteen in vrijwillige lockdown gegaan, niet naar buiten, geen bezoek meer. En zelfs de thuiszorg die ik dagelijks krijg, heb ik twee maanden afgezegd, omdat zij in het begin geen beschermende middelen kregen. Ik vond het risico op besmetting te groot.’

 

Kwaliteit van leven waarborgen

Leven met chronische ziekten als COPD en astma in een vergevorderd stadium vraagt een grote aanpassing van je leefstijl. Altijd en nu in deze coronatijd nog meer. Ria: ‘De grootste uitdaging is om, ondanks de beperkingen te blijven zoeken naar mogelijkheden om je kwaliteit van leven zo lang mogelijk te waarborgen. Waar ik vroeger 24/7 bezig kon zijn, moet ik rusturen inbouwen overdag en zorgen voor een goede nachtrust. Het betekent constant plannen wat je wilt en aanpassen aan wat je werkelijk kunt op een dag. Door de grilligheid van de ziekte kun je de ene dag bij wijze van spreken bergen verzetten en de andere dag word je wakker en denk je “dit wordt hem niet vandaag” en is het rustig blijven zitten op de bank.

Gelukkig hoef ik dit niet helemaal in mijn eentje te doen. Verschillende hulpverleners helpen mij om zowel fysiek als mentaal op peil te blijven. En mijn partner Eric, die tevens als mantelzorger fungeert, neemt mij veel dagelijkse taken uit handen.'

 

De wereld staat open door social media.

 

'Ik ben erg blij met social media en de mail. Hierdoor kan ik bijvoorbeeld meedoen met de redactie van MAAK! KENNIS en in contact blijven met onze buitenlandse vrienden en met familie en zo staat de wereld nog steeds open! Ik merk dat nu veel mensen thuiswerken, er meer mogelijkheden zijn voor bijvoorbeeld videobellen. Voor mij dus nog makkelijker om op die manier in contact te blijven. En ook hulpverleners maken er nu gebruik van, zodat ik toch hulp kan krijgen zonder steeds op pad te hoeven of die bezoeken te moeten afzeggen.’

 

Wat leer je?

‘Ik was heel bang om naar het ziekenhuis te gaan vanwege het besmettingsgevaar. Eenmaal opgenomen bleek het op de niet-corona-afdelingen erg rustig te zijn, omdat er veel minder patiënten waren dan gebruikelijk en de bezoekuren en aantal bezoekers drastisch beperkt waren. Verpleegkundigen hadden daardoor veel meer tijd om je te helpen. Ik grapte zelfs dat het bijna op vakantie leek: ik was ineens weer onder de mensen na maandenlang alleen mijn partner te hebben gezien en ik kwam weer helemaal tot rust. De angst die je van tevoren hebt, hoeft dus niet altijd uit te komen.’

 

 

Met het verhaal van Ria Lindeman sluiten wij de serie VVAO-vrouwen in coronatijd af. VVAO-vrouwen: hartelijk bedankt voor het delen van jullie verhalen en lessen in de afgelopen weken. Ga door en blijf gezond!