2 minuten lezen

  

Een mens heeft een gezonde dosis trots nodig. En waarom ook niet. Je mag best trots zijn op jezelf, trots op het zwemdiploma van je kind of dat je iets wat onmogelijk leek, toch voor elkaar hebt gekregen. En ja…stiekem een beetje trots als mensen je column waarderen.

“Trots is de naam van een emotie die gekenmerkt wordt door een sterk gevoel van zelfrespect, waarbij geen plaats is voor vernedering. Je kunt trots zijn op jezelf, of op een persoon, groep, natie of object waarmee je jezelf identificeert”, aldus Wikipedia. Zoals Rita ooit Trots was op Nederland hoewel ze het woord als eufemisme voor nationalisme gebruikte.

Té veel trots, wat geldt voor alles wat té veel is, kan leiden tot arrogantie of zelfverheerlijking. Het vaak toch negatieve imago van trots als eigenschap heeft wellicht ook te maken met de niet geheel correcte vertaling van het woord Superbia (hoogmoed - hovaardigheid - ijdelheid maar ook trots). Volgens de Rooms-Katholieke traditie is Superbia een van de zeven zonden. Sterker nog, het wordt beschouwd als de ergste van alle zonden. Superbia ligt aan de basis van vele andere zonden. 

De Schotse Verlichtingsfilosoof David Hume beschreef het als een paradox van trots: dat datgene waar je trots op mag zijn uit goede deugden bestaat, maar dat de trots zelf als ondeugd wordt beschouwd.

Trots is een raar fenomeen. Uit trots zeg je vaak dingen niet die je een hoop ellende zouden kunnen besparen. Of die je sneller bij het gewenste resultaat zouden brengen. Maar dan speelt in je gedachten ‘stel je voor dat…’ vul maar in: ‘hij niet van mij houdt’, ‘zij mij niet geschikt vindt’, ‘het niet wederzijds is'. De angst om 'op je bek te gaan' is vaak niets anders dan trots die je in de weg staat. Het gros van de thema’s van de ‘zwijmel-Bouquetjes’ en de soaps is gebaseerd op trots. Moet ik eerder bekennen dat ik van hem/haar houd en het risico lopen dat…Uit trots laten mensen soms geliefde personen zomaar uit hun leven wandelen. Aan veel scheidingen ligt trots ten grondslag.

Trots kan je behoorlijk in de weg zitten in je relatie. Trots is dan feitelijk een teken van zwakte. Als je te trots bent om toe te geven dat je geen gelijk hebt of dat het niet goed gaat. Dat je misschien toch niet zo’n goede minnaar of minnares bent, dan je dacht. Of dat ook jij een aandeel hebt in de vele ruzies. Dat waar twee vechten, niet alleen eentje de verantwoordelijkheid daarvoor kan dragen. Feitelijk leg je de schuld dan geheel bij de ander en laat je geen ruimte voor verbetering. In een relatie kun je door je fouten te erkennen de weg openen naar verbetering en meer begrip. Ook trots maakt soms meer kapot dan je lief is.

Persoonlijk denk ik dat mensen meer waardering hebben voor iemand die zijn zwakheden eerlijk erkent, dan voor iemand die te trots is om ze toe te geven. Door de eerste stap te zetten, laat je juist je kracht zien. Vaak is de ‘beloning’ navenant. Dus slik je trots in, zet je ego opzij, ‘eat humble pie’ zoals de Engelsen zo treffend verwoorden. Dat is makkelijk gezegd, maar niet altijd makkelijk gedaan. En ik ben niet te trots om dat toe te geven…

 

 

Lees ook andere columns en artikelen van Mariëlle van den Donk:

Zelfbeeld, column

Bekijk vrouwenklachten niet door een mannenbril! Interview met Angela Maas.