2 minuten lezen

 

Mijn moeder is inmiddels 94 jaar. En langzaam maar zeker begint ze echt oud te worden. Haar ogen doen het niet meer zo goed, zelf vindt ze haar gehoor nog prima en ze schuifelt inmiddels meer dan ze loopt. Achter de rollator.

Mijn zus en ik bekijken het vanaf een afstandje en houden rekening met het ergste. Vallen, heup breken, ziekenhuis, revalidatie, overlijden. Dat soort dingen. Ze eet nog met smaak, maakt het zelf klaar, kan met enige moeite bij de supermarkt komen.

Maar wat als het erger wordt? Als ze zelf haar boodschappen niet meer kan doen? Zowel mijn zus als ik wonen bepaald niet om de hoek, er zit al snel honderd kilometer tussen. En we werken allebei, dus we kunnen niet 'zomaar' even langskomen om wat mantelzorg te verlenen.

Mijn moeder is afhankelijk van de thuiszorg. Gelukkig woont ze in een kleine plaats, de thuiszorg is betrokken en ook de huisarts komt regelmatig (onaangekondigd) langs.

Maar toch, we maken ons zorgen. Misschien wordt er straks wel van mijn zus en mij verwacht dat we in actie komen. Sommige buren van mijn moeder speculeren daar nu al op: dan kan je dochter toch wel even komen? Gelukkig ziet mijn moeder in dat dat problemen geeft. Ze wil geen beroep op ons doen, maar is zeer gelukkig als mijn zus aanbiedt om met haar mee te gaan naar de oogarts.

Mijn moeder houdt van het leven, meldt nooit dat het zo wel genoeg is geweest. Ze leest de krant met een vergrootglas en een sterke lamp en kijkt zo goed en zo kwaad als dat kan televisie. Haar vriendinnen zijn vrijwel allemaal overleden. Ze sluit steeds weer nieuwe vriendschappen. Wat een veerkracht. Ze woont zelfstandig in een huis voor vijftigplussers. Zo heette het althans toen ze er dertig jaar geleden kwam wonen. Inmiddels zijn alle bewoners tachtigplus. Zij is nu de oudste en degene die er het langste woont.

Mijn moeder is nog redelijk helder. Dat maakt dat ze nog alleen kan wonen. En voor zichzelf op kan komen. Als haar iets niet zint, klimt ze in de telefoon en vertelt verontwaardigd wat er niet goed gaat naar haar idee. Meestal heeft ze gelijk.

Zowel mijn zus als ik zetten ons schrap voor de toekomst. Eigenlijk al jaren, decennia. De zus van mijn moeder, ook al decennia dood, zei ooit: 'het komt toch altijd anders dan je denkt.' Klopt, tot nu toe zijn alle scenario's die mijn zus en ik bedachten niet uitgekomen.

Toch zijn we er niet gerust op.

 

 

Lees ook andere columns van Joke Tacoma, zoals over de waarde van boeken.