Deze film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van drie Afro-Amerikaanse vrouwen die, begin jaren zestig in een gesegregeerd Amerika, bij de NASA werkten. En wat voor vrouwen! De vrouwen werkten als rekenaars (menselijke computers). De drie vrouwen werken in het ‘zwarte’ deel van NASA: onderbetaald, eigen toilet, eigen koffiekannen en geen promotiekansen of wel de promotie maar niet het passende salaris.

Dat is hoe de wereld in elkaar steekt. Frustraties zijn er, maar de kracht en ambitie winnen het. We zien hoe de vrouwen omgaan met hun ambitie, inherent aan hun intelligentieniveau, maar niet compatibel met de maatschappij waarin ze leven.


Katherine Goble

Katherine Goble wordt gevraagd om in het blanke deel van het NASA-terrein berekeningen te komen uitvoeren. Tijdens dit werk wordt zij gehouden aan het voorschrift om het toilet voor ‘coloured’ te gebruiken. Dit toilet ligt 20 minuten stevig doorlopen (lees: rennen) van haar werkplek af. Bij zon, wind, storm en regen zie je de vrouw met stapels werk naar ‘haar’ toilet lopen en op het toilet nog wat berekeningen maken.

Iedere keer als Goble (getrouwd Johnson) haar naam op het verslag zet dat zij heeft geschreven en waarvoor zij de berekeningen heeft gedaan, wordt haar verteld dat een ‘rekenaar’ geen verslagen schrijft. Dit betekent dat haar naam eraf moet. Katherine Johnson Goble wordt later bekend als "the girl who loved to count".

 

Dorothy Vaughan en Mary Jackson zijn de twee andere vrouwen waar deze film om draait.

Dorothy Vaughan werkt als supervisor bij NASA, heeft een aanstelling als rekenaar. Alle extra taken die ze doet als supervisor, ziet ze niet terug op haar loonstrook. ‘Zo werkt het nu eenmaal’, wordt er gezegd als ze daarnaar vraagt.

Als de IBM computer zijn intrede doet bij NASA, begrijpt Vaughan als geen ander dat deze computer op niet al te lange termijn alle rekenaars overbodig maakt. Zij begrijpt ook dat de computer mensen vereist die kunnen programmeren. Vaughan ‘leent’ een boek over programmeren uit het blanke deel van de bibliotheek. In het ‘coloured’ deel zijn deze boeken niet te krijgen. Zij maakt zich het programmeren eigen en leidt al ‘haar’ rekenaars op tot programmeurs.

 

Mary Jackson wil doorleren voor ingenieur en loopt op tegen het gegeven dat ze een vrouw is en ook nog Afro-Amerikaan. Geen schijn van kans dus. Geïnspireerd door haar Joodse baas, gaat ze naar de rechter om een uitspraak af te dwingen waardoor zij kan studeren op een ‘blanke’ universiteit. Ze bereidt haar ‘pleidooi’ goed voor en het lukt haar van de rechter toestemming te krijgen om in de avond te mogen studeren. Op een blanke universiteit, met allemaal mannelijke medestudenten, studeert zij af als eerste vrouwelijke ingenieur.

 

Tijdens het kijken naar deze film, bekroop mij een paar keer een gevoel van twijfel, of dit wel echt is gebeurd… Het doorzettingsvermogen van de vrouwen, de manier waarop zij elkaar steunden, wat ze allemaal bereikten. Ongelooflijk. Ik weet niet hoe lang deze film nog draait, maar als je geïnspireerd wilt worden door drie hele sterke vrouwen. Ga naar deze film!

Heel veel kijkplezier!