2 minuten lezen

 

Poëzie is een populair genre geworden, zoals in juni weer bleek bij het 50ste International Poetry Festival Rotterdam. Alle soorten poëzie waren welkom. Van rap tot poëtische lyriek. Maar ook de dichter-burgermeester Aboutaleb, nam deel aan dit festival.

Sinds de Tweede Feministische Golf zijn vrouwelijke kunstenaars steeds minder een uitzondering. Diversiteit in alle soorten dringt steeds meer door in de literatuur en kunst. Afgezien van de Zeitgeist, is het interessant om individuele dichters en kunstenaars te volgen. Zo is de ontdekking van dit juweeltje van dichtkunst van recente datum: De wind van verandering door Naomi Devan (1963). Twee vliegen in één klap, want de illustraties zijn naar schilderijen van Daphne Verheijke, bekend om haar fijnzinnig kleurgebruik. Zo vormen gedichten en illustraties een boeiend geheel.

Hoewel Devan al een behoorlijke staat van dienst heeft, is dit haar eerste publicatie, naar verwachting niet de laatste. Zij weet treffend de groei en ontwikkeling in een mensenleven weer te geven, van onschuldige jeugd, door de pijn heen weer kind te worden. Een geloof in de dynamiek van het leven en in de toekomst waar velen zich verwant mee zullen voelen, al is het maar door de troostrijke thematiek.

 

(…)   

Zachtjes, heel zachtjes

ademen we de wind van verandering in

voorzichtig, met de moed

die voortkomt uit leed, maar wil leven

in de overtuiging dat alles in beweging is

(...)

                                                                                                                                                                                                                                                            

Een kleinood, aardig om cadeau te geven.