Literatuurkring I

  

In februari hebben we het boek “laat los mijn hand” van Eduard Docx besproken. Het boek beschrijft de laatste reis van een vader met zijn zoons. Ze reizen vanuit het Verenigd Koninkrijk naar Zwitserland; de vader heeft ALS; hij wil op een waardige manier afscheid nemen en reist daarom naar Dignitas in Zwitserland om zijn einde zelf te kunnen kiezen. Zijn zoons zijn het daar niet allemaal mee eens. Tijdens de tocht leren we zowel de drie zoons als de vader kennen aan de hand van de vaak filosofische gesprekken die ze met elkaar voeren over hun gezamenlijk verleden. Daarbij komen verschillende thema’s aan bod: afscheid nemen, liefde en kunnen loslaten, familiebanden, leven en dood, geluk en liefde. Het verhaal is ontroerend, maar ook  met humor geschreven. Wij vonden het de moeite waard om het boek te lezen en het gaf ons voldoende stof voor discussie. We hadden wederom een mooie avond met elkaar.  

Jacqueline Santen-Reestman

Maandag 19 maart hebben wij het boek “de dood van Murat Idrissi” van Tommy Wieringa besproken.
Een korte samenvatting van het boek de dood van Murat Idrissi:
Het boek is gebaseerd op een rechtzaak waarin twee jonge vrouwen verantwoordelijk worden gesteld voor de dood van een economische vluchteling in hun auto.
In 10 hoofdstukken volgen we twee Nederlands Marokkaanse meisjes in hun noodlotstocht. Je weet als lezer de afloop al.
Het besluit om Murat mee te nemen is ingegeven door hun deplorabele financiële toestand en door morele overwegingen.Geconfronteerd met de uitzichtloze armoede van Murat worden zij overgehaald om hem in de kofferbak mee te nemen. De overtocht van Marokko naar Spanje Is een fluitje van een cent, alleen Marat overleeft dit niet en hebben zij een groot probleem wat te doen met Murat.
Wat wij van het boek vonden:
De ene helft vond het spannend, de ander helft vond het boek te oppervlakkig. Jammer vonden we dat er niets over de rechtspraak is gezegd

Marjan van Reenen – van Herwaarden

Wandelkring
23 maart 2018: stadswandeling door Alkmaar
Al weken blaast er een ijskoude wind door Nederland, die de gevoelstemperatuur met vele graden laat zakken. Dat is de reden, dat we afzien van de wandeling door De Rijp, die voor het grootste deel een wandeling door winderige polders is. Het wordt een stadswandeling door Almaar op Kaasmarktdag (vrijdag). Tenminste, vanaf april, dus voor ons een maand te vroeg.
Wij beginnen bij de Stadswaag en het Waagplein en schieten een café in. We zijn nu al blij met onze wandelkeuze van vandaag. Eerst even koffie en opwarmen. Daarna is het genieten van kleine straatjes en mooie pandjes. We lopen er een binnen, een winkel waar ze leer verkopen en zelf lederen kleding maken. We brengen er een tijd door en enkelen doen een aankoop.

Het groene ‘Huis met de Kogel’ herinnert aan het beleg door de Spanjaarden in 1573. Het verhaal gaat, dat er een kogel dwars doorheen vloog. In de gevel: het zwarte puntje links, direct onder het dak Een van Alkmaars oudste stenen huizen.

Een prachtig plaatsje, waard om nog eens te bezoeken.

20 april 2018: ‘Bollen en zand’
Het bestuur zal meelopen! Onze wandeling naar Oostvoorne lijkt daarom te ver en niet handig. We plannen een wandeling langs de bloeiende bollenvelden.
We hebben gelijk met deze keuze, want de bollenvelden staan er prachtig bij. De kleuren en geuren – de laatste hyacintenvelden -  en niet te vergeten het heerlijke wandelweer maken het tot een feest voor de zintuigen. Ook de lunch halverwege de wandeling in het voormalige stationsgebouw van Lisse ‘Het Tussenstation’ is een feestje voor weer andere zintuigen. We lopen verder langs de Leidsche Vaart waar tientallen campers uit alle Europese landen staan. Kennelijk bestaat er een tam-tam, die camperaars erop wijst, dat je daar gratis kunt verblijven. En dat het morgen bloemencorso is. Het beperkt het zicht op de bollen voor wandelaars, helaas.
Verderop moeten we met een pontje de Vaart over. Aan de andere kant staan vrouwen nerveus te ijsberen. Ze waarschuwen ons voor een broedend en agressief ganzenechtpaar. Wij besluiten ons er niets van aan te trekken en lopen er stoer langs met nog twee anderen. Kennelijk is pa gans toch gefrustreerd, als we al voorbij zijn, vliegt hij op en daalt tussen ons neer als splijtzwam. De voorste loper wordt geïsoleerd van de anderen. Zes volwassen vrouwen tegen één gans! Tsja, maar hoe reageert een boze gans? Totdat Xandra (de vertegenwoordigster van het bestuur) denkt: ‘Ja maar wat jij kan, kan ik ook!’. Ze maakt zich groot, gebruikt haar armen als vleugels en maakt fors lawaai. De andere dames nemen dit over. De gans is in de war en laat iedereen maar doorgaan. Helaas door de spanning er niet aan gedacht een foto te maken!!
De wandeling wordt zonder verder incident  afgemaakt.

   
Voor de ganzenaanval opgelucht erna

Vanda Saarloos