3 minuten lezen

 

Bang, dat de andere leerlingen haar zouden opmerken, maakte ze zich altijd zo onzichtbaar mogelijk. Het zou anders onherroepelijk leiden tot een pestsessie. Dit veranderde toen een meisje uit ‘de grote stad’, laten we haar Trees noemen, bij haar in de klas kwam. Trees was meteen populair. Vanaf dat moment wilde ze maar één ding: erbij horen. Trees kon haar daarbij helpen. Het ging goed totdat ze Trees “ontriefde”. Van de een op de andere dag werd ze persona non grata. Hoe ze ook smeekte, ze werd compleet genegeerd door de klas. Uiteindelijk nam ze haar moeder in vertrouwen en die raadde haar een andere tactiek aan: “Neus in de lucht, wie maakt me wat”. Die houding dwong respect af bij haar klasgenoten en gaf haar zelfvertrouwen. Ze besloot dat niemand haar ooit nog het gevoel zou kunnen geven dat ze minder was…

 

Bovenstaand geval staat niet op zichzelf. Dagelijks zijn er (te) veel kinderen die met lood in de schoenen naar school gaan. Bang om weer gepest te worden, overtuigd van het feit dat ze niets waard zijn. Elke dag ook zijn er (te) veel volwassenen die met een zwaar hart naar hun werk gaan. Bang om weer gepest te worden door hun collega’s, overtuigd van het feit dat ze niets waard zijn.

Elke school heeft een pestprotocol, zoals ook in de meeste bedrijven omgangsregels bestaan. Maar ik ken schrijnende gevallen van kinderen die van de ene school naar de andere school gaan en steeds het zelfde lijken mee te maken. Volwassenen die zich in elk bedrijf een buitenbeentje voelen. Op de een of andere manier is kwetsbaarheid voor “pestkoppen” een vrijbrief om hun eigen onzekerheden en ongenoegen af te reageren.

Natuurlijk wil niemand gepest worden. Liever zijn we populair. Populariteit heeft veel te maken met aantrekkelijkheid maar ook met sociale vaardigheden. Onderzoeken wijzen uit dat kinderen al vanaf een jaar of drie onderscheid maken tussen aantrekkelijke en minder aantrekkelijke kinderen. Sportieve, atletische kinderen zijn het meest populair, gevolgd door het wat magere kind. Dikke kinderen zijn over het algemeen het minst populair. Van aantrekkelijke kinderen worden vaak ook positievere karaktertrekken verwacht en vice versa. Wat je dan krijgt is een self-fulfilling prophecy; het kind gaat zich ook gedragen naar de verwachtingen van de kinderen om hem/ haar heen. Natuurlijk ben je sociaal vaardiger als je lekker in je vel zit. En het spreekt voor zich dat je lekkerder in je vel zit als je omgeving jou aantrekkelijk vindt.

Persoonlijk denk ik dat aantrekkelijkheid en in het verlengde populariteit alles te maken hebben met je zelfbeeld. Hoe kan een ander je aantrekkelijk vinden als je dat zelf niet gelooft? Die leuke man/vrouw zal je nooit zien staan als je jezelf al niet de moeite waard vindt. Laatst zei iemand tegen mij dat ze zich erover verbaasde dat mensen negatieve dingen over zichzelf eerder geloofden dan complimentjes. Hoe komt dat? Waarom krijgen “pestkoppen” soms zoveel macht? Ik denk dat je met zelfacceptatie de eerste stap zet naar acceptatie door je omgeving. Met een positief zelfbeeld kan niemand je iets anders wijsmaken dan dat je de moeite waard bent.