Alice Dreger is wetenschapshistoricus, onderzoeker op het gebied van seksualiteit, auteur en sociaal-activist. Het is haar passie om geschiedenis te gebruiken voor het creëren van een rechtvaardiger wereld. Zij heeft verschillende boeken geschreven met ‘Galileo’s middle finger’ als meest recente titel. In dit boek zet zij uiteen hoe politieke groeperingen bepaalde wetenschappers aanvallen omdat hun onderzoek ingaat tegen de ideeën van deze groeperingen. De lastercampagnes zijn niet van de lucht. Dreger heeft hier gedurende haar carrière ook verschillende keren mee te maken gehad.

 

Intersekse conditie

Dreger’s promotieonderzoek ging over de geschiedenis van de geneeskunde. Ze vergeleek verhalen over mensen in de 19e eeuw die een lichaam hadden dat niet mannelijk of vrouwelijk genoemd kon worden. De genitaliën waren noch het een noch het ander. Deze conditie wordt de intersekse conditie genoemd. Na publicatie van haar dissertatie kwamen mensen die zelf de intersekse conditie hadden naar haar toe omdat ze zichzelf in de verhalen herkenden. Ze vroegen Dreger of ze kon helpen met het herschrijven van de geschiedenis. De belangrijkste reden was dat de mensen met de intersekse conditie last hadden van verschillende dogma’s waar ze mee te maken kregen.

Twee voorbeelden:
Een jongen waarbij de urinaire opening niet voorin maar halverwege de penis zat, zou een verhoogd risico op homoseksualiteit lopen.
Een meisje dat geboren werd met een grote clitoris moet worden besneden, anders is de kans op homoseksualiteit extra groot.

Artsen logen over de intersekse conditie tegen hun patiënten. De mensen met deze intersekse conditie wilden nu eindelijk zelf kunnen bepalen hoe ze omgingen met hun genitaliën. Welke kant ze op wilden: man of vrouw. Dreger heeft de uitdaging aangenomen en verdiepte zich in anatomie. Tijdens deze TED-talk vraagt ze zich af of anatomie je lot is. 22 jaar later is de strijd nog bezig.

 

Wetenschap zorgt voor een veilige samenleving

Als de politiek overgaat tot het formuleren van beleid op basis van ideologie kan dat veel leed veroorzaken. Een dogma is immers geen wetenschap. Wetenschappelijk onderzoek biedt gefundeerde inzichten en dat zorgt voor veiliger beslissingen en daarmee voor veiliger samenlevingen. Volgens Dreger is het van het allergrootste belang dat binnen de wetenschap waarheidsvinding de hoogste prioriteit houdt. In Amerika wordt helaas ook nu nog beleid geformuleerd, dat niet op wetenschappelijke basis is gegrond, maar op politieke gronden. Het meest bekende voorbeeld daarvan is waarschijnlijk seksuele onthouding totdat je trouwt. Uit ongeveer alle wetenschappelijke onderzoeken blijkt dat dit geen goede manier is om met de problematiek (tienerzwangerschappen, SOA’s) om te gaan. In Amerika is dat geen reden om beleid op aan te passen.

Een ander voorbeeld gaat over een vrouw die verkracht werd en aangifte deed. Op geen enkele manier kon worden duidelijk gemaakt wat het machtsaspect van de verkrachting was. Daarom besloot het openbaar ministerie om de man niet te vervolgen. De verwachting was dat de jury hem zonder het machtsaspect nooit zou veroordelen. De verkrachting kon misschien bewezen worden, maar zonder het machtsaspect kon het niet worden gezien als verkrachting. De gedachte dat verkrachtingen niets met seks maar alleen met macht te maken hebben, was te sterk om van af te wijken. Dit voorbeeld illustreert dat een dogma sterker kan zijn dan de feiten.

 

Een vervuild nieuwssysteem

De beschreven voorbeelden tonen aan dat het van belang is om wetenschappelijk onderzoek te doen en op een accurate manier te beschrijven. Het is van belang om het publiek op een adequate manier voor te lichten omdat het een manier is om dogma’s tegen te gaan. Het publiek wordt geïnformeerd door journalisten en niet door onderzoekers. Daarnaast zijn er veel mensen die meer geïnteresseerd zijn in publiciteit dan de waarheid.  
Journalisten willen en moeten goed gelezen worden en hebben te maken met een publiek dat bijna geen stukken meer leest over onderwerpen die het niet kent. De snelheid van het internet is ook ongenadig. Journalisten hebben of krijgen geen tijd meer om onderzoek grondig te lezen, maar leveren commentaar op commentaar op een onderzoek. Dit huidige en vervuilde nieuwssysteem is een risico voor het democratisch systeem. Dreger benadrukt dat we naar een ander nieuwssysteem toe moeten.

Er zijn universiteiten die artikelen van hun eigen wetenschappers censureren omdat deze niet in lijn is met een bepaalde gedachtegang. Sommige universiteiten hebben een editorial committee om papers goed te keuren. Dreger heeft ontslag genomen bij Northwestern University omdat ze haar paper wilden censureren.

 

Het belang van wetenschap voor wetgeving en media

Het wetenschappelijk onderzoek is van groot belang voor het formuleren van wetgeving. De journalistiek is van groot belang om de vorming van dogma’s te minimaliseren. Wetenschappers en journalisten moeten wetenschapsjournalistiek beschermen, anders eindig je met commentaar op commentaar op het werk van de onderzoeker. Universiteiten zouden niet alleen de toegang tot wetenschappelijke artikelen laagdrempelig moeten maken, ze zouden ook onafhankelijke wetenschapsjournalisten moeten steunen. Er moet samenwerking komen tussen journalisten en wetenschappers, zonder dat deze te ver gaat: ‘scientists and journalists should date, but never sleep together. Het welzijn zijn van veel mensen hangt hiervan af.

 

Alice Dreger, keynote spreker, op Bessensap is een Amerikaanse wetenschapshistoricus, sexualiteit-onderzoeker, schrijver en sociaal activist. Dreger vertelt bevlogen wat er gebeurt wanneer wetenschap (het zoeken naar waarheid) en activisme (het zoeken naar rechtvaardigheid) botsen en welke rol de journalistiek hierbij speelt. Ze baseert zich hierbij onder andere op haar eigen ervaringen: Dreger werd veelvuldig persoonlijk aangevallen tijdens haar werk als wetenschapper en activist.