Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik blijf lol houden in studeren. In mijn jonge jaren studeerde ik scheikunde, en het was een fijne tijd. Mede door de studie zelf: ik had het idee grip te krijgen op de wereld, haar beter te begrijpen. En tentamens waren vaak leuke puzzeltjes, hoewel ik van tevoren meestal zenuwachtig was.

Tijdens mijn eerste baan na mijn studie moest ik zo omschakelen in tijdritme (vijf dagen per week vroeg opstaan), energie (acht tot negen uur per dag actief zijn) en aandacht (voor mijn onderzoek, voor mijn collega's) dat ik niet meer aan studeren toekwam.

Maar toen ik eenmaal gewend was aan het werken begon een studie weer te trekken. Ditmaal werd het psychologie. In de avonduren, want de werkdag was inmiddels nog wat langer geworden, omdat ik veel moest reizen.

De rust, de concentratie, lezen wat een ander heeft bedacht en kijken hoe dat aansluit bij mijn visie, ik geniet ervan. Een uurtje per dag. Ik neem er een bak koffie bij, ontspan en heb het idee dat ik wat nuttigs aan het doen ben.

De psychologie studie is inmiddels af, ik ben nu bezig met een promotieonderzoek naar leiderschap en kwetsbaarheid. Dat is taai, het lukt nog niet een goede vorm te vinden. Een consistent verhaal schrijven blijkt een hele puzzel. Maar doordat ik ermee bezig ben en een hoogleraar heb die bereid is met me mee te denken, komt het vanzelf een keer goed. Denk ik. Optimisme? Naïef? Wellicht.

Sommigen zeggen: 'Wat een werk, hoe lang ben je nu al niet bezig?' Tja, al jaren. En nee, het schiet niet op. Maar dat hindert niet. Ik houd ook niet bij hoe lang ik op de tennisbaan sta. Of over een boek doe. Dat is ook een hobby, net als dat promotie onderzoek.

Studeren is leuk. Je de stof eigen maken, steeds beter begrijpen hoe iets werkt. En dat dan toch weer niet snappen. Weer een laagje dieper komen. Wat een feest. Ik ben niet de uitvinder van de kreet 'een leven lang leren', maar ik onderschrijf hem van harte.