In 1973 verwierf biochemicus Lous van Vloten-Doting een reisbeurs naar de Verenigde Staten van duizend gulden. Ze was gehuwd en moeder van twee kinderen. ‘Ik ging met buisjes virussen en RNA in het vliegtuig. Dat zou nu niet meer kunnen. Ik ben gefascineerd door nieuwe kennis en ontwikkelingen, dat is in mijn vakgebied een groot geluk. Uit de biochemie ontstond de biotechnologie en in dat vak heb ik altijd in het onderzoek gezeten, ook beleidsmatig.’

Lous van Vloten-Doting (1942) studeerde Biochemie in Leiden en promoveerde in 1968. Na twintig jaar aan de Leidse universiteit stapte ze over naar het ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, waar ze onder meer directeur van de Plantenziektenkundige Dienst werd.
In Nijmegen kreeg ze een aanstelling als hoogleraar. Sinds haar pensioen werkt ze in deeltijd op het gebied van veiligheid en biotechnologie. Daarnaast is ze vrijwilliger en initiatiefnemer van de Voedselbank in Wageningen.
 

De samenleving moet weten wat er gebeurt in de wetenschap. Er kan heel veel met DNA, daar moeten regels voor zijn. Vaak was ik de enige vrouw. Als je het goed doet val je op. Maar iedere fout valt ook heel erg op.
 

Ze mocht niet zijn wie ze was

Haar ouders wilden helemaal niet dat ze ging studeren. Lous’ vader was chemisch ingenieur bij Shell en haar moeder, secretaresse bij de overheid, was ontslagen bij haar huwelijk – in overeenstemming met de toenmalige wet. Lous mocht eerst niet naar de hbs, de middelbare meisjesschool (mms) zou geschikter zijn.
‘Met een beurs gunnen we vrouwen de vrijheid om zich soms helemaal op het werk te concentreren. Dat blijft nodig.’ 
‘Ik had het gevoel dat ik niet mocht zijn wie ik was. De schooldirecteur en de wiskundeleraar steunden mij. Ik mocht drie jaar studeren met als enige financiële steun de belastingaftrek die mijn ouders voor studerende kinderen kregen. Dat is gelukt.’

In de jaren tachtig was er veel werkloosheid en kreeg Van Vloten-Doting eens het verwijt dat op haar plaats een man had kunnen werken. ‘Eerst was ik verbouwereerd en ging ik mij verdedigen, maar ik wist al snel een goede repliek: ten eerste, de overheid heeft in mijn studie geïnvesteerd en ik wil iets terug doen; ten tweede, ik zórg ook voor werkgelegenheid – bijvoorbeeld hulp in de huishouding.’


Voorzitter CvT

Van 2006 tot 2012 was Van Vloten-Doting voorzitter van het CvT-fonds. ‘Anke Amelink vroeg mij, omdat ze een breed georiënteerde wetenschapper zochten met organisatiegevoel. Ik heb genoten van de samenwerking.’ 

Loes van Vloten-Doting

 

Met dank aan het Fonds Dr. Catharine van Tussenbroek, Uitgeverij Verloren, de auteurs en de geïnterviewde vrouwen voor hun toestemming voor overname van de interviews.